Alice, the Virtual Reality Play

Phlizz

Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap

Op een ochtend in december zat ik om 9:45 klaar achter de computer (en voor de zekerheid ook achter mijn tablet en telefoon) want om klokslag 10:00 zou de verkoop starten van de toegangskaartjes tot het unieke Alice, the Virtual Reality Play in het Eye Filmmuseum. Dit in het kader van de Xtended: Alice-themamaand, waarin verschillende films werden vertoond die waren geïnspireerd door het verhaal van Lewis Carroll. Ik wist eigenlijk niet goed wat een virtual play inhield en ik had me er ook niet echt in verdiept; wat ik wel wist, was dat het iets bijzonders moest zijn en dat de kaartjes schaars waren. Zodra mijn zakhorloge 10 uur aangaf begon ik op F5 (verversen) te hengsten, maar wat ik ook deed, de website gaf aan dat de kassa nog niet open was. In paniek belde ik naar het Eye, maar ook de telefoon werd niet opgenomen. Oververhit bleef ik 20 minuten lang de pagina op al mijn apparaten vernieuwen tot eindelijk het beeld veranderde in… ‘uitverkocht, uitverkocht, uitverkocht…’ Teleurgesteld scrolde ik naar beneden en ja! Daar was nog een kaartje beschikbaar, op 30 december om 11:00! Hebbes! Mijn reis naar Wonderland was geboekt!

Na beneden ingecheckt te hebben met mijn museumjaarkaart begaf ik me naar de lounge op de bovenste verdieping, waar Wonderland al enigszins te herkennen was aan een rijtje boeken, een kaartspel en een theepot. Na een aantal minuten op het puntje van mijn stoel gezeten te hebben, ging de deur open en werd ik verwelkomd door een mevrouw die Engels sprak met een Franse tongval. Ze nam mijn tas en mobiel in ontvangst, drukte me een aantal regels op het hart, zette me de headset op en duwde me een ruimte achter een gordijn in. Ze riep me nog na dat ik zo nieuwsgierig als een kind moest zijn, maar ik hoorde haar stem vervagen en onder me verdween letterlijk de grond. Ik viel het konijnenhol in.

Na neer- en weer tot mezelf gekomen te zijn, zag ik een tafel staan met een kistje erop. Twijfelend liep ik erop af. Aanraken had toch geen zin? Dit was toch niet echt? ‘Go on, open it!’ hoorde ik een stem roepen. Na opgemerkt te hebben dat ik mijn eigen lichaam niet kon zien en dat mijn handen veranderd waren in een soort zwevende Mickey Mouse-handen, pakt ik resoluut de klep van het kistje en voor ik het wist, zweefden de speelkaarten me om de oren. En daar was hij: het witte konijn. Hij was zo leuk, dat ik meteen het idee kreeg dat we oude vrienden waren. Gelukkig ben ik niet verlegen aangelegd en is mijn Engels goed genoeg, want het konijn praatte honderduit en verwachtte evenzo slimme antwoorden. Hij sloeg zijn arm om me heen, sprak me aan met ‘Alice’ en uiteraard sprak ik hem niet tegen. Door de prachtige entourage en special effects had ik geen enkele moeite me in te leven in de rol. Toen het konijn even weghopte, kreeg ik wat tijd om om me heen te kijken en waande me in een kleurige Escher-tekening waarin alles in elkaar overgaat en beweegt.

Zo had ik niet in de gaten dat het volgende personage al voor me klaarstond: op een reusachtige paddestoel zat een dikke, blauwe rups op zijn dooie gemakje een waterpijp te roken. Nadat hij me een stukje paddestoel te eten gaf en ik spontaan last kreeg van het Alice in Wonderland-syndroom (ik kreeg het gevoel dat ik werd uitgerekt), overtuigde hij me ervan dat ik de gouden kroon moest vinden. Pas dan zou ik koningin van Wonderland worden. Al snel zag ik achter me een kroon verschijnen, maar toen ik ernaar greep, verdween hij weer. Terwijl ik in alle virtuele hoeken en gaten keek, hoorde ik een stem om hulp roepen. Het was Humpty Dumpty die op z’n kop op een schommel hing en er niet meer vanaf kon komen. Hij gilde dat ik hem op moest vangen, maar hoe ik mijn best ook deed, hij viel dwars door mijn handen heen. Enigszins schuldig staarde ik naar het spiegelei dat er van hem over was. Maar daar was de kroon weer, zwevend boven op en neer gaande blokken. Hoewel ik heel goed wist dat het niet echt was, durfde ik niet goed over de afgrond die er was ontstaan. ‘Have confidence!’ klonk er, en voorzichtig stapte ik naar voren. Bijna had ik de kroon… bijna… maar toen voelde ik een hand zachtjes in de mijne greep. ‘Time to wake up,’ hoorde ik iemand zeggen met een Frans accent. Hoewel ik nog helemaal niet klaar was om wakker te worden (waren er echt al 20 minuten voorbij?), griste ik de headset van mijn hoofd. ‘That was amazing!’ fluisterde ik haar toe. En ik meende het. Alice, the Virtual Reality Play vertelt misschien niet het volledige, klassieke verhaal van Lewis Carroll waar we allemaal zo van in de ban zijn, maar geeft je zeker de mogelijkheid om als hoofdpersoon een levensecht bezoekje aan Wonderland te brengen.

Twee weken na mijn bezoek vond ik een briefje dat verstopt zat achter mijn mobiele telefoon en me even met heimwee deed terugdenken aan mijn nieuwe, oude vriend: Thanks for visiting Wonderland! Be confident! Love, White Rabbit xxx,’

Alice, the Virtual Reality Play by DVgroup Regie: Mathias Chelebourg en Marie Jourdren. Met: Robin Berry, Josh Jefferies. Eye Amsterdam, 22 dec. 2019 t/m 4 jan. 2020