Phlizz
Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap
Evenals vorig jaar begaf ik me begin juli naar Engeland om op de eerste zaterdag van juli Alice’s Day in Oxford mee te maken. Dit jaar was die zaterdag ook nog eens exact de 4e juli, de datum van het beroemde boottochtje.
Het was mijn bedoeling om er een bezoek aan Guildford aan vast te knopen om daar het graf van Lewis Carroll te bezoeken en nog wat plekken die een rol speelden in zijn leven, zoals The Chestnuts, het huis waar het merendeel van zijn zussen woonde en waar hij vaak zijn vakantie doorbracht. Maar vanwege een brandje in Rotterdam reden er een week lang geen treinen vanuit Nederland naar Londen; dankzij wat omboekingen kwam ik wel in Londen, maar twee dagen later dan gepland. Guildford bewaar ik nu maar voor volgend jaar.
Centraal in de evenementen staat het Story Museum dat vertrekpunt is voor allerlei optochten door de stad en ook zelf allerlei activiteiten voor kinderen organiseert, zoals dit jaar Snarks and Riddles, Wonderland Crafts en Seek advice from the Caterpillar.
De Britse Lewis Carroll Society organiseert jaarlijks in de Weston Library (een dependance van de beroemde Bodleian Library) een aantal lezingen; meestal is dat alleen een ochtendprogramma, vaak met een accent op Alice, maar dit jaar werden de lezingen aangevuld met de vertoning van de film The Hunting of the Snark van Simon DaVison.
In de eerste lezing besprak Mark Davies Carrolls “useful and instructive” limericks. Carroll schreef tijdens zijn leven voorzover bekend vier limericks, die recent door Mark Davies zijn ontdekt. Carroll heeft ze zelf niet laten publiceren, maar ze zijn wel opgetekend door zijn vriend Thomas Vere Bayne. De limericks hebben bekende figuren van de Universiteit van Oxford als onderwerp; drie van de vier werden door Mark als weinig bijzonder gekarakteriseerd. Ik geef één van die drie als voorbeeld en wel degene die gaat over Osborne Gordon (Christ Church-don tot 1861
There was a queer Censor named Gordon,
A gaunt, haggard, wild sort of raw Don,
With the look of a monk
Who has been very drunk,
If he had but a sack cloth of cord on.
De meest interessante gaat over de don Thomas Jones Prout en valt op omdat Henry Liddell, de dean van Christ Church en de vader van Alice, erin voorkomt. Liddell genoot grote bekendheid vanwege het Grieks-Engels lexicon dat hij samen met Robert Scott in 1843 had geschreven:
An unfortunate tutor named Prout
Never knew what he lectured about.
When they said “What’s that word?”
He seemed not to have heard,
But in Liddell and Scott looked it out.
Mark Davies liet ons ook nog kennismaken met een kort gedicht dat (de latere politicus) Edward Wakefield ooit over dat lexicon schreef als leerling aan de Westminster School, waar Henry Liddell van 1846 tot 1855 de scepter zwaaide:
Two men wrote a Lexicon, Liddell and Scott:
Some parts were clever, but some parts were not.
Hear, all ye learned, and read me this riddle.
How the wrong parts wrote Scott, and the right parts wrote LIddell.
Tijdens de tweede lezing (met als titel “Say’How D’Ye Do?’ and Shake Hands”) presenteerde Matt Crandall zijn recent uitgebrachte boek (in twee delen) Down the Rabbot-Hole. Collecting Alice in Wonderland, dat gaat over de marketing en merchandising rond de Disney-film Alice in Wonderland, nu precies 75 jaar geleden, uitgebracht. Bijzondere aandacht ging daarbij uit naar de liedjes in de film en de uitvoeringen daarvan door diverse indertijd bekende zangers/zangeressen, waarvan Matt een fragment liet horen.
De presentatie van Matt Crandall is in zijn geheel te bekijken via de volgende link: https://youtu.be/l3CelqZ2gbs?si=PKFztwvGM2C2hL1X
In de derde lezing, met als titel “Lewis Carroll, Darwin, and The Hunting of the Snark” presenteerde Stephen Thetford fragmenten van de Snark en ging hij in op speculaties over de vergelijking van Carrolls gedicht met Darwins The Voyage of the Beagle. Ik werd hier helaas niet veel wijzer van en uit gesprekken na afloop werd me duidelijk dat dit niet aan mij lag.
‘s Middags werd, zoals gezegd, Simon DaVisons verfilming van The Hunting of the Snark vertoond. Een fascinerende interpretatie van het verhaal, met de nodige ‘zijstraten’: “a brilliant mix of nonsense, twisted logic and surreal adventure”. De film is zeer de moeite waard, maar met 90 minuten wel wat aan de lange kant.
Na afloop begaven de Carrollians zich naar The Head of the River voor een ontspannen vervolg met drank en (voor sommigen van ons) ook een diner.
De volgende dag deed ik een audiotour in Christ Church. Ik had me dat al vaker voorgenomen maar het was er nog nooit van gekomen. Met Carrolls leven in het achterhoofd is dat zonder meer een boeiend uitstapje, met o.a. Tom Quad met de bell tower, de Great Hall en de Cathedral, de deanary met een rood hekje ervoor en een beeld van Henry Liddell.
