Phlizz
Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap
Bespreking van de musical ‘Alice in Winterland’.
Gezien op 28 december in de Vechtsebanen, Utrecht.
Nog te zien in Utrecht tot 4 januari 2026 en van13 tot 28 februari in de Uithof in Den Haag
(zie, ook voor cast & crew: https://entertainmentonice.com/alice-in-winterland/).
Een musical ‘Alice in Winterland’ in de kersttijd is natuurlijk een ideale gelegenheid voor een familie-uitje. Dus bezocht ik met kinderen en kleinkinderen de Vechtsebanen in Utrecht, waar deze musical werd opgevoerd in een hal waar gewoonlijk ijshockey en curling plaatsvinden. Een bijzondere attractie was natuurlijk dat de acteurs in deze musical zich uitsluitend op schaatsen voortbewegen.
Een meisje valt in een gat, komt in een andere wereld met verrassende figuren en de nodige obstakels en overwint de dreiging. Dat is het verhaal in een notendop en natuurlijk heet het meisje Alice en de andere wereld Wonderland.
Alice zit op schaatstraining en voelt zich onzeker omdat ze moeite heeft met de axel-sprong. De val in een gat brengt haar dan in Winterland, een ijskoude versie van Wonderland, waar totale bevriezing dreigt onder de barbaarse heerschappij van Koning Winter. Ze maakt kennis met nieuwe vrienden (Funky en zijn maten) en samen dringen ze door tot het paleis van de koning om een einde te maken aan zijn ijskoude regime. Wanneer ze ten slotte op wonderbaarlijke wijze terugkeert in de alledaagse realiteit, blijkt haar nieuwe zelfvertrouwen ook haar schaatsprestaties ten goede te komen.
Afgezien van de val in een gat is de link met Carrolls origineel nogal dun, maar er zijn wel punten van herkenning. De associaties lijken echter vooral gebaseerd op de versies van Disney en Tim Burton.
Funky (je ziet hem op alle drie de bovenstaande foto’s) is geobsedeerd door het feit dat hij zijn pet kwijt is. Je zou bij hem kunnen denken aan de Hoedenmaker, maar dan wel aan die uit Burtons film waar hij een aanzienlijk vriendschappelijker relatie met Alice heeft dan bij Carroll. Een van de figuren lijkt qua outfit op de Cheshire Cat uit de Disney-film en ik worstel nog met de vraag of het orakel dat Alice vanuit de verte toespreekt, met de Caterpillar vergeleken mag worden.
We zien Maxime en Sophie, een populair (maar mij tot dat moment onbekend) YouTube- en TikTok-duo, en hun acts doen wel denken aan de Tweedle Twins: oppervlakkig ruziënd over iets waar ze het eigenlijk over eens zijn. En natuurlijk komen zij met ‘six-seven’. In plaats van een croquetspel met flamingo’s en egels is er een ijshockeywedstrijd met Funky’s pet als puck. Koning Winter gedraagt zich als de Rode Koningin, met een prachtige woede-uithaal: “Alice? Who the fuck is Alice?” Ook de ‘onjaardag’ komt voorbij, maar zo snel dat het de meeste aanwezigen ontgaan zal zijn.
Daar staat tegenover dat het een voorstelling is met veel vaart, afgezien van een enkele monoloog om het verhaal te duiden: veel muziek en veel schaatsdansen. Spectaculaire, mooi vormgegeven scènes volgen elkaar in een hoog tempo op. Het schaatsen ziet er (zeker voor een amateurs-oog) prima uit. Er wordt wel weinig live gezongen, maar dat valt alleen maar op als je erop let. Wie wel live zingt is Koning Winter, vertolkt door voormalig topschaatser Ronald Mulder (die ken ik dan weer wel), en dat doet hij met verve. Je ziet hem rechts op de foto in het blauw boven iedereen uittorenen.
De attractie voor een Carrollian zit natuurlijk in hoge mate in het zoekplaatje: waar herken ik Carrolls werk? Maar los daarvan kan ik mede namens mijn kleinkinderen concluderen dat het een geslaagde familie-musical is.
