Phlizz
Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap
Jaarlijks wordt in Oxford één dag gewijd aan de herinnering aan de “golden afternoon”, 4 juli 1862, waarop Charles Dodgson een verhaal vertelde aan de 10-jarige Alice Liddel: Alice’s Day. In 2019 had ik deze dag al eens meegemaakt. Heel Oxford staat dan in het teken van Alice’s Adventures in Wonderland. Mijn conclusie dat dit bezoek voor herhaling vatbaar was, bleef echter door corona en andere besognes jarenlang zonder gevolg, maar dit jaar was het dan zo ver. Alice’s Day was dit jaar op 5 juli; gelukkig had ik vroeg geboekt want heel Oxford was ‘sold out’, niet zozeer vanwege Alice maar meer vanwege ‘Silverstone’, hetgeen geen natuurverschijnsel is (wat ik oorspronkelijk dacht) maar een autorace op zo’n 50 km van Oxford.
Centraal in de evenementen staat het Story Museum dat vertrekpunt is voor allerlei optochten door de stad en ook zelf allerlei activiteiten voor kinderen organiseert, zoals dit jaar Snarks and Riddles, Wonderland Crafts en Seek advice from the Caterpillar.
Ik begon mijn dag echter in de Weston Library (een dependance van de tegenover gelegen Bodleian Library, de onovertroffen centrale bibliotheek van Oxford University). In de Weston Library had de Britse Lewis Carroll Society een aantal lezingen georganiseerd. Maar ook daar was van alles voor kinderen te doen, zoals een croquet-spel met opblaasflamingo’s.
De eerste sessie was eigenlijk geen lezing: stadshistoricus Mark Davies (ook lid van het bestuur van de Society) interviewde Caroline Ritson over de os in de Westgate Shopping Mall in Oxford. Het project ‘OxTrail Art Installation’ heeft in en rond Oxford 31 grote en 100 kleine beschilderde beelden van een os opgeleverd. Eén daarvan is door Caroline Ritson beschilderd met afbeeldingen uit Alice in Wonderland. De Britse Lewis Carroll Society heeft het aangekocht en geschonken aan de stad. Het is te vinden op het dakterras van de Westgate Shopping Mall in het centrum van de stad, waar het op 25 janari jl. is onthuld.
Later op de dag ben ik de os ook gaan bekijken; vanaf het dakterras kijkt de os uit op Christ Church.
In de tweede sessie gaven William Hale (Senior Rare Books Librarian) en Tom Duckham (Charles Dodgson Project Archivist) van Christ Church een uiteenzetting over de John A. Lindseth Lewis Carroll-collectie, die recent aan Christ Church is geschonken. De collectie omvat vele manuscripten, brieven, tekeningen en foto’s van de hand van Carroll alsmede zeldzame edities van zijn werk. De beide heren gingen onder meer in op de plannen: eerst komt er een online doorzoekbare catalogus van de collectie, die eind 2025 klaar moet zijn en vervolgens worden de brieven en foto’s gedigitaliseerd. Men is ook van plan jaarlijks een tentoonstelling te organiseren.
De derde lezing was van Joe Cheal, de auteur van Alice and the Gramophone Discovery, een sequel van de Alice-boeken. Nu had ik dat boek toevallig gelezen en er zelfs een boekbespreking in Phlizz aan gewijd: zie https://lewiscarrollgenootschap.nl/alice-in-een-mallemolen/.
Het boek beschrijft de avonturen van een kleindochter van Alice Liddell die niet in een konijnenhol maar in een oude grammofoon verdwijnt.
Joe is in het dagelijks leven consultant en het schrijven van een dergelijk boek was een lang gekoesterde wens. Hij heeft het boek zelf uitgegeven en bleek erg benieuwd naar reacties. Ik vertelde hem na afloop dat ik zijn boek voor Phlizz had besproken en heb hem de link opgestuurd.
Daarna, het was inmiddels rond lunchtijd, snel naar buiten om te zien wat er in de stad gebeurde. Vrijwel onmiddellijk liep ik aan tegen een groep Morris Dancers. De relatie met Alice ontging mij weliswaar, maar dit vond ik minstens even leuk: in de jaren 70 van de vorige eeuw speelde ik in een band die een aantal bewerkte Morris-tunes op het repertoire had, in de geest van Fairport Convention.
Behalve het Story Museum is ook Alice’s Shop, gelegen tegenover Christ Church, een centrale plek voor activiteiten. Je kon er ook op de foto met diverse Wonderland-figuren, zoals de White Rabbit en de Hatter.
In de winkelstraten waren geregeld optochten die werden onderbroken door spelletjes met kinderen.
Al met al kun je de dag aardig vullen met ‘Alice-activiteiten’ en dan heb ik ook nog een en ander gemist vanwege overlapping in tijd (of omdat ik te laat was met inschrijven). Ik noem hier de ‘Magic Lantern Talk’ in Christ Church en ‘Storytelling in the African Caribbean Museum: Oral Tradition’ in het Museum van Oxford.
Ter afsluiting was er een borrel met Britse Carrollians waaronder oude bekenden als Mark en Catherine Richards en Franziska Kohlt.
De volgende dag, 6 juli, nam ik nog deel aan een wandeling Alice in waterland, begeleid door Mark Davies, langs een aantal aan Alice gerelateerde plekken en o.a. de botanische tuin van Christ Church.
Ook dit keer vond ik het bezoek aan Alice’s Day de moeite waard en wel vanwege een combinatie van redenen: de keur aan activiteiten is voor een Carrollian zonder meer informatief en/of amusant, de contacten met de Britse collega’s zijn aangenaam en waardevol en, last but not least, ik ben – en was al ruim vóór mijn Carroll-tijd – een hartstochtelijk liefhebber van Oxford.