Keten en grappen
De keuze voor de Tweedles is te begrijpen. Het levert een enorm aantal grappen op, in de tekst, in beeld (verwisselingen) en in geluid (een oergeestig poinggjjgg als ze zich verplaatsen en neerkomen), alles in een razend tempo. Onder andere wordt hier de grap met Iemand en Niemand (die gemaakt wordt aan het hof in Wonderland en in Spiegelland in het hoofdstuk ‘De leeuw en de eenhoorn’) enorm geestig uitgewerkt. met nog een heel stelletjes ontkenningen en bevestigingen erachteraan. Is het verstandig zo’n scène bijna meteen aan het begin? Zo hilarisch wordt het niet gauw meer….Aan de andere kant: de zaal is er wel lekker door opgewarmd.

Maar ook elders is er volop ruimte voor (logica)grappen, woordspelingen en gekeet. Het gesprek dat Alice heeft met de rups is ingekort, maar heeft toch een aardig restant van het gevraag over en weer van ‘wie ben je’. Een paar keer vraagt Rups aan Alice of ze Alice is, maar die weet dat niet (meer). Ze weet alleen dat haar náam Alice is….
Veel woordspelingen zitten bij de Hoedenmaker en de Koningin, en de meeste ruimte voor lekker keten is voor de Koningin. Terra heeft ervoor gekozen haar een mooie mengeling te laten zijn van eng/bedreigend en om mee te lachen. De Hartenkoningin (‘Hare Koninklijke Vreselijkheid, ook wel ‘Nare Majesteit’) is voor niemand in de zaal een heel serieuze bedreiging, door het feit dat de energieke acteur die haar speelt voortdurend de lachers op zijn hand heeft. Een leuk soort bedreiging is het, dat Larieloeder moeten we nog maar eens zien, echte handboeien en de gevangenis blijven onzichtbaar, en van vallende koppen is al helemaal geen sprake. Wel zingt ‘ze’ een sterk en geestig lied met als gezellig terugkerende zin ‘Kop eraf!’, waar elk kind op kan meedeinen. Haar interactie, in tekst en beweging, met de dodo is geweldig.

Soms zijn de grappen wat flauw, met verwijzingen naar Gerard Joling en André Hazes senior, maar wel weer leuk is een wat actuelere waarin de draak gestoken wordt met (de fans)van Francis van Broekhuizen.

Alice en de rest
De kans om in een lied of anderszins de lachers op haar hand te krijgen is er voor de actrice die Alice speelt niet. Maar ze neemt je al wel snel voor zich in. Ze heeft niet de hele tijd veel te doen, bij voorbeeld als ze met een kaart op zoek is en weinig hulp krijgt, daar zit ook wat (onnodige) herhaling in. Maar in de ontmoetingen is ze lekker actief, en ze heeft een paar sterke liedjes (die ze brengt met flair en een fijne stem). Nergens spectaculair, wellicht wat meer voor de oudere kinderen en volwassenen. In de eerste recensies wordt Nikita Willemsen nauwelijks genoemd of ze krijgt de aantekening dat ze waarschijnlijk snel in haar rol zal groeien. Dat is dan een voordeel van het laat zien van een voorstelling: Willemsen, De Ridder, Arts en Berendse zijn volledig op stoom en erg goed (op elkaar) ingespeeld.
De drie mannelijke acteurs die alle andere rollen spelen, schieten van de ene in de andere rol, het meest in (of achter) de Hartenkoningin, de Hoedenmaker en Het Witte Konijn.