Phlizz
Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap
Een kennis raadde me aan te gaan verzamelen. Hij verzamelde antieke poppen en de zoektocht ernaar bracht hem veel afleiding naast de drukke baan die hij had.
Dat leek me wel iets, verzamelen, en dat het met boeken te maken moest hebben stond ook al snel vast. Een collega van me vond zijn passie in oude reisgidsen. Een ander verzamelde kasten vol boeken met oude omslagen uit de vijftiger jaren. Mijn interesse werd al snel gewekt door klassieke auteurs.
En zo kwam Lewis Carroll op mijn pad, niet heel bewust maar wel gelijk een schot in de roos.
Dat was interessant, het leven en werk van een man in de Victoriaanse tijd, een fotograaf, wiskundige, brievenschrijver maar bovenal de auteur van vele boeken waaronder de bekendste, Alice in Wonderland.
Dat was ook het eerste boek wat ik aanschafte, een Alice-uitgave van uitgeverij Donker uit 1988 met tekeningen van Tenniel. Niet echt heel bijzonder maar op 4 oktober 1988 was dat het startsein voor een jarenlange passie.
Al snel volgden er meer boeken, uitstapjes en belangstelling voor de auteur en zijn werk.
Rondslenteren langs boekhandels en antiquariaten, het voelde steeds als een magnifieke snoepwinkel waar nooit een einde aan kwam.
In de zomer van 1990 hebben mijn partner en ik een reis naar Engeland gemaakt die tot doel had de levensweg van Lewis Carroll te volgen. Zijn geboortehuis, het graf, Christ Church in Oxford en een roeitocht over de Theems, dezelfde roeitocht waarin het verhaal is ontstaan.
Die mooie zomerdag roeiden we en zaten helemaal in het verhaal.
Toen we het geboortehuis van Alice zochten werden we aangesproken door een wat oudere dame. Zij had Alice Liddell en haar familie gekend, als klein meisje was Alice haar buurvrouw.
Een bijzondere ontmoeting waardoor ik zo overdonderd was dat ik achteraf nog veel meer had willen vragen.
Met een auto vol boeken reden we huiswaarts.
Het verzamelen gaf echt voldoening en dan nog wel met boeken, iets wat altijd al deel uitmaakte van mijn leven.
Ik bezocht in 1993 de bibliotheek in Rotterdam waar een tentoonstelling en een bijeenkomt plaatsvonden. Er werd veel kennis tentoongespreid, ik had nog veel te ontdekken.
Ik werd lid van de Engelse en Noord-Amerikaanse Lewis Carroll Society en de kinderclub ‘the Dodoclub’. En natuurlijk abonneerde ik me op Wonderland-Spiegel. Wat een enthousiasme bij al deze mensen.
Toen ik vijftig werd kreeg ik een Liber Amicorum. Familie en vrienden hadden voor mij een mooie uitgave gemaakt met, wel zeker, verhalen gebaseerd op Alice.
En zo gingen er jaren voorbij en was er altijd wel iets waarin Alice weer om de hoek kwam kijken.
Mijn partner startte een speelgoedwinkel, houten speelgoed en kinderboeken, en gaf hem de naam ‘Alice in Wonderland’.
Daaruit vloeide voort de prachtige tentoonstelling in 2009 die plaatsvond in Hoorn in het museum van de twintigste eeuw. Mijn, bijna, hele collectie was daar te zien. In het grote pakhuis was een hele verdieping omgetoverd. Een konijnenhol, een lachspiegel waar iedereen dikker en dunner werd, een croquetveld en veel parafernalia en filmpjes. Het was een groot succes, met zelfs een verlenging, maanden lang.
In de loop der jaren heb ik mijn collectie uit kunnen breiden door de reizen die ik maakte en de vele boekendorpen die we bewust bezochten of per toeval tegenkwamen. Redu sur Lesse, Hay-on-Wye, Montolieu en het Nederlandse Bredevoort. Het heeft naast het nodige plezier in het bezoek aan boekendorpen ook een collectie van diverse talen doen ontstaan.
Maar ook de geschenken die ik kreeg van allerlei lieve mensen, altijd op zoek voor mij. Heel bijzonder is de uitgave in braille. Ik kan hem niet lezen, hij bevat geen illustraties maar voor mij een geliefd exemplaar in mijn verzameling.
Ook de nodige bijbehorende zaken slopen het huis binnen, van vingerhoedjes tot schilderijen.
Heb ik een grote verzameling? Ik zou het niet weten. En waar houd ik het meeste van? Ook dat is moeilijk te beantwoorden. De verschillende talen, de illustraties, de persiflages, de foto’s, de echo documenten, het geeft bij elke nieuwe uitgave of vondst een geluksgevoel. Ben ik een kenner? Dat gevoel heb ik niet. Meer iemand die iets meer dan gemiddeld belangstelling heeft. Maar wel dat ik een verzamelaar ben met een levenslange liaison met Alice.