De Manga-Classics-reeks van Button presenteert op toegankelijke wijze klassiekers uit de westerse literaire canon. Zo vind je In de reeks titels als The Adventures of Sherlock Holmes, Treasure Island, Romeo and Juliet, en Around the World in 80 Days, het laatste boek ook in bewerking van Eo Sook-il.

De adaptatie van Alice blijft in het algemeen dicht bij het origineel.
Het boek start met het voorstellen van de kennelijk belangrijkst gevonden personages (Alice, het Witte Konijn, de Hoedenmaker, de Maartse Haas, de Hartenkoningin en de Cheshire Kat). Het startgedicht ontbreekt. Daarna volgt deze bewerking de hoofdstukkenindeling van het origineel tot aan 9. Dat hoofdstuk pakt in een enorme inkorting het verhaal van de Griffioen en de Soepschildpad, waarna we weer bij het originele aantal van 12 hoofdstukken uitkomen doordat de scenarist ‘Alice’s Evidence’ reserveert voor 11, en 12 voor Alice’ terugkeer aan de rivieroever (‘Back on the Riverbank’). In het origineel is ‘Alice’s Evidence’ hoofdstuk 12, en daarin zit dus ook Alice’ terugkeer.
Hierna volgen twee adequate pagina’s over leven en werk van Carroll/Dodgson en het ontstaan, het succes en het naleven van Alice.

Eo Sook-il is totaal niet bang voor het uitgebreid weergeven van scènes als die in het huis van het Witte Konijn en het Proces aan het hof. Zo wordt daarin bij voorbeeld het complete absurdistische gedicht opgenomen en gedeeltelijk (door de koning) geïnterpreteerd en door Alice belachelijk gemaakt. Het slotstuk met de mijmering van Alice’ zus krijgt opvallend veel ruimte.
Griffioen en Soepschildpad daarentegen mogen hier hun dansje niet doen, hun lied ontbreekt en ook een aantal moralen van de Hertogin is weggesnoeid. Het aantal woordgeintjes is op één hand te tellen.

De scenarist heeft uiteraard veel minder tekst nodig dan het boek, omdat de plaatjes het verhaal meevertellen. En dat gaat dan, op een paar stukjes (zoals het begin) na waarin de verteller even over een zij (Alice) spreekt, in de ik-vorm, heel veel letterlijk uit het oorspronkelijke boek gehaald.

Zuid-Koreaanse manga leest ‘gewoon’ van links naar rechts, maar heeft wel kenmerken met de Japanse manga gemeen, zoals de grote expressieve ogen, en enige opblazing van emoties. De open monden die een kleurveeg zijn, zie je weer wat meer bij de Zuid-Koreanen, ook in de animatiefilms. Het artistiek-gestileerde (bij de lichamen van de hoofdpersonages) van de Japanse manga vind je hier niet.
Het is in dit Alice-geval wat je zou kunnen noemen ‘manga light’, dicht tegen de westerse strips voor kinderen aanliggend. Met relatief rustige blokken en vierkanten op de pagina’s, die slechts een enkele keer ‘opengebroken’ worden bij sterke emotionaliteit (zie de afbeelding hieronder).
Alice is meestal een al wat groter kind, soms eerder een puber, en ook hier en daar, vooral in een soort verkorting zoals op het achterplat, een kleuter.
(Henk van Viegen)