Alice in Orgelland.
Onlangs vond ik op zolder het jurkje dat ik heb gedragen in de rol van Alice in de muzikale voorstellingen van Alice in Orgelland, waarmee we met onze crew zo rond de eeuwwisseling door Nederland, België (1x) en Duitsland (1x) toerden.
De crew bestond uit 2 organisten, een verteller en Alice.

De typische persoonlijkheid van Alice, nieuwsgierig, onbevangen, zelfbewust en eigenwijs brengen haar in Wonderland in de meest wonderlijke en verrassende situaties. Fantasie blijkt werkelijkheid en werkelijkheid blijkt fantasie.
Dezelfde eigenschappen helpen Alice in Orgelland om in het bos van soms wel 3600 orgelpijpen op zoek te gaan naar waar de muziek vandaan komt en wie welke muziek maakt. Zo komt ze in allerlei situaties terecht, ontmoet ze bijzonder boeiende personages in de registers van het orgel en beleeft ze met hen spannende en vrolijke momenten. Gelukkig krijgt ze af en toe hulp van de kinderen in het publiek, zodat ze uiteindelijk de uitgang van het orgel weet te vinden.
Ik vond het heerlijk om te zien hoe de kinderen (en hun ouders) in het publiek helemaal opgingen in het verhaal en vol enthousiasme meehielpen om mij, Alice uit mijn benarde posities te bevrijden en problemen van andere voorbijgangers in het verhaal op te lossen. Was ik in het begin van de voorstelling nog op het hoogst mogelijke topje van het orgel te zien, soms op wel 18 meter hoogte, waarvandaan ik naar de kinderen zwaaide, aan het einde van de voorstelling kwam ik naar ze toe met een heerlijke traktatie. Ze waren zichtbaar opgelucht dat het me met hun hulp was gelukt om uit het orgel te geraken.

Het mooie aan het ‘Alice-concept’ vind ik dat het fantasie en creativiteit de vrije loop laat. Alles wat je bedenkt kan bestaan en niet alles wat bestaat hoeft echt te zijn.
Wat dat betreft past die rol van Alice mij niet alleen toen, maar ook nu nog in mijn werk met kinderen als groepsleerkracht, vakleerkracht beeldende vorming en muziek.

Marianne Dom van ’t Spijker