Verstrikt
Best een uitgebreide queeste, al met al. Aanvankelijk gaat dat best voortvarend. Vader krijgt de herinnering aan zijn vroege jaren in Wonderland terug, en daarmee ook zijn eigenlijke familie. Het lukt Alyssa om drie vroege herinneringen van Rood te lezen, onder andere hoe ze op een bepaald moment koos voor het kwaad, waarmee Alyssa een wapen in handen heeft om haar later te verslaan. Met de bekende net-op-tijdontsnappingen onderweg vindt ze Morpheus en Jeb, maar die lijken het eigenlijk wel naar hun zin te hebben op hun nieuwe plek. Morpheus is z’n magie voor een deel kwijt, Jeb is juist rijk aan magie daar, en dus aan macht. Ze lijken elkaar zelfs aardig te vinden.

Jebs macht is voor een deel mogelijk gemaakt door Morpheus, maar een belangrijke rol is deze keer (ook) weggelegd voor zijn schilderkunst. In de echte wereld al bijzonder, en hier in staat van alles te creëren en te beïnvloeden.
Langzaamaan weet Alyssa weer door te dringen tot de Jeb ‘van boven’. Ze smeden een plan dat ze in Wonderland moet brengen, en verder. Uiteraard lukt dat, we krijgen geweldige confrontaties met Rood en de Hartenkoningin en Alyssa wordt zelfs even extreem gewelddadig.
De grote lijn is, tussen allerlei buitengewoon ingewikkelde ‘verklaringen’ voor wat er gebeurd is en gebeurt, gelukkig prima te zien. Sowieso valt er plezier beleven aan capriolen die de auteur uithaalt met Carroll/Dodgson en de Alice-boeken.

Verstrikt en Alice
Het begint met het terugkrijgen van vaders herinneringen. Hij blijkt helemaal niet Thomas Gardner te heten. Geen familie dus van Carroll-professor Martin Gardner, moeder gaf hem die naam omdat die paste bij de nalatenschap van Lewis Carroll (p.33). Zijn echte naam is David Skeffington, en de Skeffingtons waren lang geleden verwant aan, jawel: de Dodgsons, in Oxford, waar Alice Liddell, Alyssa’s betovergrootmoeder, is opgegroeid. Net als Charles Dodgson had haar vader (en ook diens broer) ‘het vermogen om de zwakke plekken in de barrière tussen het nederlingenrijk en onze wereld te zien’. Tijdens zijn opleiding tot Witte Ridder werd hij gevangen genomen door Zuster Twee.
Humpy Dumpty verschijnt in het verhaal als Humfrey en Hubert, herbergeigenaars. Alyssa noemt Hubert, tot zijn grote woede, een keer schamper Eggbert….
Een belangrijke rol, als boodschapper, spion en intermediair is weggelegd voor Koldertje. Er is een variant op de Witte Koningin, er zijn Witte en Rode Ridders, Bill de Hagedis treedt hier op als hofstenograaf. Er is een werkelijk driedubbel-afzichtelijke reïncarnatie van de Hertogin. De liefhebber kan verder genieten van een bijzondere, bizarre cuacusrace.

Tegen het slot kan Howard het niet laten nog een geintje uit te halen met Dogdson:

Twee onderdanen van mij [=Alyssa] van het Rode Hof stapten naar voren om Jeb te bedanken voor zijn bijdrage aan onze wereld: Charlie, een dodo met het hoofd van een een man en handen die uit de punten van zijn korte vleugels steken, en zijn vrouw Lorina [de oudere zus van Alice Liddell, op wie volgens sommigen Dodgson verliefd was], een parkietachtige nederling met een mensachtig gezicht met karmozijnrode veren, alsof het een masker is.

Rood
Het mooist is de rol die Howard weglegt voor Rood. Die zou zich gehuld hebben in de gedaante van een mannelijke professor aan de universiteit van Oxford en hebben aangepapt met ene Charles Dodgson, oftewel Lewis Carroll. Zou Charles van haar over de ingang van Wonderland gehoord hebben? Maar waarom dan?? En wie is er nu eigenlijk ooit teruggekomen uit Wonderland, Alice of Rood? Lees het, en je weet het. Zoals dat hoort, is de anti-heldin óók interessant.
Een deel van de oplossing zit ‘m erin dat Alyssa, in bloedlijn verwant met haar, Rood moet toelaten in haar geest, en haar er op een gegeven moment ook weer uit krijgen natuurlijk.

Ten slotte
Ondanks de werkelijk oeverloze fantasie van de auteur, vaak nauwelijks te volgen, is er al vrij snel gebruikt gemaakt van de door haar gecreëerde figuren in fanfiction. Dat is natuurlijk een compliment aan  Hosward, die zelf ook niet te beroerd is gebruik te maken van andere fantasy. In dit geval haalt ze wat elementen uit Peter Pan: diens gedoe met een los opererende schaduw en een begeleidende elf. Onzichtbaarheidsmantels haalt ze weg bij Harry Potter.
Diehard fantasylezers zijn gewend gemakkelijk mee te deinen op de meest fantastische gebeurtenissen, wendingen en verklaringen. Ik raakte vrij vaak het spoor bijster, ook als ik erg m’n best deed te snappen hoe iets in elkaar zat. Dat maakte de lezing van de in totaal meer dan 1000 pagina’s best een opgave.

Howard is erin geslaagd de in haar ogen wezenlijk aanwezige duistere kanten van de Alice-boeken te laten zien, maar gaat daarin erg ver. Alles en iedereen is getekend, jeugdtrauma’s alom, graag belandt deze en gene in een psychiatrisch ziekenhuis. Inmiddels is dat allemaal heel gebruikelijk in de Alice-fantasy, maar tien jaar geleden, was dat nog wel enigszins origineel.

Deel 1 vond ik het meest geslaagd, het is ook een mooi afgerond boek, deel 2 heeft veel te weinig Wonderland en te veel keuzegeneuzel qua geliefde. Deel 3 hecht de zaak netjes af, maar ook erg voor de hand liggend: in deel 1 was al volkomen duidelijk dat Alysssa wezenlijk behoort tot twee werelden, met in elke een basis en een echtgenoot. Die geliefden bereiken met haar en de rest een uitermate bevredigend compromis. Er is een lievige epiloog, met zoals dat vaak gaat na een lange vertelling, een overzicht van het leven van het hoofdpersonage na de beschreven gebeurtenissen. In de ‘echte’ wereld en daarna….