Categorie: Down the Rabbit-Hole

Muziekbespreking: ‘A boat beneath a sunny sky’ van Awkward i

Phlizz

Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap

Album KYD van Awkward i
“Do You Like Me Vulnerable” Anna Jensen

Illustratie van Inga-Karin Eriksson

Lewis Carroll / Awkward i

Awkward i [1] is het pseudoniem van de Nederlandse singer-songwriter Djurre de Haan (1981). Hij begon liedjes te componeren toen hij een jaar of twaalf oud was. Toen hij zijn eerste liedje op cassettedeck terug hoorde, voelde dit als een onvergelijkbare sensatie. Hij kreeg de ingeving dat hij hier zijn leven mee wilde vullen. Naast zijn studie literatuur- en cultuurwetenschappen bleef hij met muziek bezig. Hij studeerde in Groningen, Pennsylvania, Michigan en Amsterdam, maar stopte daarmee – tot schrik van zijn ouders – kort voor het behalen van zijn Master. Zelf voelde hij zich door dit onverschrokken besluit als herboren. Spijt heeft hij er dan ook nooit van gehad. Er zijn inmiddels drie albums van hem verschenen en hij schrijft muziek voor film, theater en televisie. Twee keer werd hij genomineerd voor een Gouden Kalf. Momenteel werkt hij aan een nieuwe theaterproductie en binnenkort start hij ook zelf met een serie theateroptredens, gebaseerd op zijn albums [2].

Op zijn derde album [3] KYD [4] staat A boat beneath a sunny sky [5]. Het nummer is ook gebruikt in de jeugdtheatervoorstelling Alice in Wonderland uit 2016, waarvoor hij de muziek schreef en die hij zelf live uitvoerde. Het origineel is te vinden op Spotify (waar het al meer dan een miljoen keer beluisterd werd) en op YouTube. Arjan Lubach maakte er een bewerking van [6]. In zijn woonplaats Amsterdam ontmoette ik Djurre de Haan, een bescheiden en innemende persoonlijkheid. Anders dan velen die het werk van Carroll citeren, heeft De Haan de Alice-boeken en the Annotated Alice ook werkelijk gelezen en bestudeerd.

Het melancholieke A boat beneath a sunny sky [7] vormt de afsluiting van Through the Looking Glass en daarmee, van de beide Alice-boeken. Het is de weerspiegeling van het inleidende gedicht Child of the pure unclouded brow [8] op het tweede boek. In het inleidende gedicht worden, als in een prelude, de nostalgische thema’s al benoemd die in de apotheose A boat beneath a sunny sky worden uitgewerkt. Dit slotgedicht is een acrostichon op Alice Pleasance Liddell, waarbij de eerste letters van de regels haar naam vormen. Het wordt wel beschouwd als het mooiste gedicht van Carroll. Een acrostichon schrijven is al niet een eenvoudige onderneming, maar tegelijkertijd ook nog een mooi gedicht maken, met eindrijm en ook nog met een goed lopend metrum en ritme; dat is alleen weggelegd voor een dichter met een groot talent.

Anders dan het opgewekte, inleidende zomergedicht All in the golden afternoon op het eerste boek Alice’s Adventures in Wonderland, is het afsluitende gedicht van het tweede boek A boat beneath a sunny sky  een herfstgedicht: “Long has paled that sunny sky – Echoes fade and memories die – Atumn frosts have slain July”. Het is onmiskenbaar door Carroll geschreven uit liefde voor zijn muze. Zij was inmiddels negentien jaar oud en de boottochten lagen al negen jaar achter hen. Zij was nog dezelfde persoon, maar het meisje dat hem vroeg het verhaal op te schrijven, bestond alleen nog in zijn herinnering . “Still she haunts me, phantomwise – Alice moving under skies – Never seen by waking eyes.” Dit gaat blijkbaar over Alice Liddell die als kind bleef voortleven in zijn herinneringen. Of is dit de Alice uit Wonderland die alleen heeft bestaan in de droom die door Carroll zelf werd gecreëerd? Of vermengen zich hier beide Alices en worden zij één, in een melancholiek dromen over vervlogen dagen? In alle gevallen is het een herfstlied over weemoed, verlangen en vergankelijkheid.

Djurre de Haan laat met zijn lichte stem die vergankelijkheid doorklinken in een eenvoudig lied met een indringende melodie. Het was voor De Haan niet moeilijk de muziek te componeren: “Het gedicht zingt zichzelf”. Het sluit aan op de thema’s in het andere werk van De Haan: liefde, dood, geweten, zelfspot, absurditeit, melancholie. Het gedicht van Carroll wordt in het lied van De Haan onderbroken door een tegenmelodie met een tussentekst die verwijst naar eigen ervaringen van De Haan. Het bevat een thema dat ook doorklinkt bij Carroll: het willen vasthouden van het moment dat onvermijdelijk zal voorbijgaan. “Don’t wanna see you later – I wanna see you now – keep you exactly as you are”. De laatste twee regels uit het oorspronkelijke gedicht die het droommotief herhalen, liet De Haan weg; omdat het zo uitkwam en ook omdat hij die expliciete benoeming “Life, what is it but a dream” niet nodig vond. Daarmee wordt wel het acrostichon verbroken. Het is aan de luisteraar om te bepalen hoe zwaar dit gemis weegt.

Het lijkt er sterk op dat ook Carroll zijn herinneringen aan Alice Liddell wilde vastleggen en bewaren. Hij maakte foto’s van haar, hij maakte de Alice-boeken met allerlei verwijzingen naar haar en als afsluiting van de boeken volgde dit achrostichon met haar volledige namen. Retrospectief waren de uren met de geïdealiseerde Alice misschien wel de mooiste uit zijn leven. Zij werd een droom, net als de Alice uit Wonderland. Wanneer Alice Liddell in 1885 allang Mrs. Hargreaves heet, schrijft hij haar [9] om te vragen of hij het Underground manuscript mag lenen voor een facsimile-uitgave. Hij schrijft: “my mental picture is as vivid as ever of one who was, through so many years, my ideal child-friend” In 1887 schrijft hij [10], enigszins verhullend, dat hij aan het oorspronkelijke Underground manuscript uitsluitend begon “to please a child I loved ( I don’t remember any other motive)”. Toch overwoog hij al tijdens het werken aan dit manuscript een uitgebreidere versie in druk te laten verschijnen. Gelukkig maar.

Noten

[1] Het pseudoniem Awkward i is een woordspeling op awkward eye contact, een bekende uitdrukking in de USA. In het nuchtere Nederland en Vlaanderen wordt een ongemakkelijk oogcontact minder gebruikt.
[2] showcase.fm/awkwardi
[3] www.volkskrant.nl
[4] Op de voorzijde van het album KYD staat het schilderij “Do You Like Me Vulnerable” afgebeeld van de Amerikaanse schilderes Anna Jensen: “My paintings are psychological landscapes and emotionally complex narratives”. annajensenart.com
[5] www.youtube.com
[6] Arjan Lubach, een jeugdvriend van De Haan, maakte met diens toestemming een dansende remix, die de ingetogenheid van de oorspronkelijke versie mist. Toch wekte die remix ook weer de belangstelling op voor de oorspronkelijke versie. www.youtube.com
[7] www.poetryfoundation.org/poems
[8] www.alice-in-wonderland.net
[9] Brief van Lewis Carroll aan Mrs. Hargreaves, Christ Church 01-03-1885.  Weergegeven in de appendix bij een wetenschappelijke uitgave van beide Alice-boeken met Richard Kelly als editor (Peterborough, Ontario: Broadview Press, revised edition, 2011), 235.
[10] Artikel Alice on the Stage, Lewis Carroll in The Theatre, april 1887. Weergegeven in Martin Gardner, The Annotated Alice, The Definitive Edition (New York – London: Norton & Company, 2000), 7, 8.

Lees verder

Boekbespreking: ‘Lewis Carroll – the Worlds of His Alices’ van Edward Guiliano

Phlizz

Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap

Eind april publiceerde Edward Guiliano, een bekend Carroll-expert en tevens oprichter en voormalig voorzitter van de Lewis Carroll Society of North America, zijn nieuwste boek “Lewis Carroll – The Worlds of His Alices”. In dit (Engelstalige) boek bespreekt hij de werken die Lewis Carroll produceerde tijdens zijn leven en wat deze ons vertellen over zijn persoonlijkheid en vaardigheden.

Toen ik hoorde over het verschijnen van het boek en de omschrijving doorlas, wist ik niet helemaal wat ik kon verwachten. Blijkbaar was het geen biografie maar een soort analyse. De vraag was: wat ging er precies worden geanalyseerd en hoe diepgaand zouden alle onderwerpen besproken worden? Het boek leek namelijk te gaan over een hoop verschillende werken, dus heel diepgravende analyses waren vast niet te verwachten. Ik vroeg me ook af in hoeverre de focus zou liggen op de ‘Alice’-boeken –mijn persoonlijke interessegebied.

Gelukkig was de uitgever zo vriendelijk mij een recensie-exemplaar toe te sturen, zodat ik het boek kan beschrijven voor alle anderen die mogelijk interesse hebben om een exemplaar aan te schaffen.

Voordat ik op de inhoud in ga, wil ik vermelden dat het boek zeer makkelijk leesbaar is. In plaats van enkel een droge opsomming van feitjes te bieden, is Guiliano er in geslaagd om alle informatie op een erg toegankelijke manier te presenteren, zodat je tijdens het lezen niet het gevoel krijgt dat je op zware kost aan het studeren bent. Ik had het boek een stuk sneller uit dan ik had verwacht. Het helpt ook dat de pagina-layout erg prettig is: het lettertype is makkelijk leesbaar en het papier is licht en voelt fijn aan qua dikte en structuur. Aangezien een boek nutteloos is zonder plaatjes, zijn er op relevante plekken illustraties en foto’s toegevoegd aan de tekst.
Guiliano citeert regelmatig uit het werk van andere experts om een nog beter beeld te schetsen, of om zijn eigen beweringen te ondersteunen.
Hoewel de inhoud van Guiliano’s verhaal berust op goed onderzoek en goed beargumenteerd is, trof ik diverse foutjes in het boek aan. Ik denk echter niet dat dit de fout van de auteur is, maar van de redactie. Zo staat bijvoorbeeld in de beschrijving van Cameron’s foto van ‘Alice as Pomona’ het jaartal 1862 in plaats van 1872. In het citaat “For the Snark was a Boojum, you see” is het verkeerde woord cursief gedrukt en referentie 68 zou moeten verwijzen naar pagina 167, niet 106-7. En hoewel het boek “The Worlds of His Alices” is getiteld, staat bovenaan alle pagina’s de titel “The World and His Alices”. Desondanks zijn dit geen grote probleempunten en deze doen niet af aan de verdere kwaliteit van het boek.

Aangezien de titels van sommige hoofdstukken pas duidelijk werden nádat ik daadwerkelijk de inhoud ervan had gelezen, zal ik per hoofdstuk beschrijven wat je als lezer kunt verwachten:

  1. Een algemene introductie van hoe “Alice’s Adventures in Wonderland” ontstaan is.
  2. Een bespreking van Carroll’s bezigheden voorafgaand aan de publicatie van de ‘Alice’-boeken. Het gaat voornamelijk over zijn fotografiehobby.
  3. De meest biografische sectie van het boek, gericht op Carroll’s persoonlijkheid en de schijnbare tegenstellingen in zijn karakter en hoe dit ervoor zorgt dat wij in hem geïnteresseerd blijven.
  4. Een voortzetting van hoofdstuk 3, maar gericht op de speculaties rondom zijn vermeende pedofilie en drugsgebruik, zijn dagboeken en zijn veranderde verhouding met de familie Liddell.
  5. Dit hoofdstuk definieert de plaats die het boek “Alice’s Adventures in Wonderland” inneemt in de literatuurgeschiedenis en beschrijft zijn aantrekkingskracht op kinderen en volwassenen, de illustraties en hoe deze samenwerken met de tekst, en de eigenschappen van en motieven in het verhaal.
  6. Vergelijkt “Through the Looking Glass and what Alice found there” met “Alice’s Adventures in Wonderland” (zoals Alice’s andere gemoedstoestand en verschijningsvorm en op wat voor verschillende manier het verhaal zich ontwikkelt). Diverse gedichten worden nader bekeken en de kenmerken van het verhaal en tevens het geschrapte hoofdstuk “A wasp in a wig” worden besproken.
  7. Een bespreking van “The Hunting of the Snark”: de ontvangst en interpretatie van het gedicht, en de vermeende herkomst ervan uit Carroll’s persoonlijke angsten en persoonlijke thema’s zoals vrees om te sterven, existentiële angst en zijn drang naar structuur.
  8. Een beschrijving van Carroll’s andere werken, waaronder gedichten, werken over wiskunde en logica, spelletjes en puzzels, “Sylvie and Bruno”, en andere versies van zijn ‘Alice’-boeken zoals de facsimile van “Alice’s Adventures Under Ground” en “Nursery Alice”.
  9. Over de populariteit van Carroll’s werken na zijn dood: bekende citaten, de redenen voor hun continue populariteit, en bewerkingen door anderen.

Daarnaast bevat het boek een kort chronologisch overzicht van belangrijke gebeurtenissen in Lewis Carroll’s leven en een bibliografie van zijn werken. Ook is er een lijst met relevante publicaties van andere auteurs, zoals biografieën, analyses en kritieken. Guiliano biedt geen eigen analyse van de betekenis van, of verborgen verwijzingen in Carroll’s werken. Wat hij wel doet is een zeer compleet overzicht geven van Carroll’s leven en alles wat hij heeft geschreven. Alle onderwerpen die in het boek aan bod komen worden relatief kort besproken, niet diepgaand, maar desondanks vinden we een schat aan informatie tussen de kaften, die erg goed georganiseeerd en gepresenteerd is en makkelijk op te nemen.

Na alles gelezen te hebben, kan ik concluderen dat dit boek een soort mengeling is van een biografie en een boekbespreking. De biografie wordt stapje voor stapje opgebouwd, door diverse feitjes over Carroll’s leven te beschrijven en deze aan te vullen met persoonlijkheidkenmerken en vaardigheden, die afgeleid worden uit een analyse van wat hij schreef, hoe hij schreef, en hoe hij het publicatieproces en de periode erna afhandelde.
Dus: wie zou dit boek moeten lezen? Aan mensen die Lewis Carroll en zijn werken al diepgaand bestudeerd hebben, zal dit boek niet veel nieuwe feitjes of inzichten bieden. Mensen die zich niet grondig in het onderwerp willen verdiepen en alleen een snel beeld willen krijgen van de man die de ‘Alice’-boeken schreef, is dit misschien te veel informatie. Ik denk dan ook dat het boek vooral geschikt is voor mensen die al enigszins bekend zijn met Lewis Carroll en een of meerdere van zijn verhalen en gedichten, maar die graag meer over hem willen weten. Het boek is ook geschikt voor mensen die nog maar weinig weten en zich in korte tijd willen inlezen, aangezien dit boek een zeer efficiënte manier is om een overkoepelend beeld te krijgen van de man achter de beroemde meesterwerken.

Al met al raad ik dit boek aan aan zowel ‘de gewone lezer’ als echte ‘fans’, die meer over de man Lewis Carroll willen weten via zijn schrijfsels.
Mocht je zelf een exemplaar willen aanschaffen van het boek: het is o.a. verkrijgbaar via deze website (zowel in boekvorm als als eBook): http://www.eerpublishing.com/guiliano-lewis-carroll.html

Lees verder

Boekbespreking: ‘The Dodo Knight’ van Michelle Rene

Phlizz

Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap

Het boek van Michelle Rene gaat over een oude Alice Liddell die terugkijkt op de gebeurtenissen die de zogenaamde ‘Liddell riddle’ veroorzaakten. In deze mix van fictie en feiten, ontdekt de lezer waarom de vriendschap tussen Charles Dodgsen en Alice eindigde en bijna al het contact tussen hen stopte.

“The Dodo Knight” is een kort verhaal (iets meer dan 100 pagina’s) in het genre ‘historische fictie’. Het speelt zich af in de Victoriaanse tijd en maakt gebruik van alles wat we weten over Charles Dodgson en de familie Liddell, om ‘het ware verhaal’ te vertellen over wat er tussen hen gebeurde  en de breuk waar we nog steeds over speculeren, veroorzaakte. Uiteraard  is dit verhaal verzonnen door de auteur, die slechts ‘de gaten in de geschiedenis opvult’, zoals ze zelf zegt, met haar eigen versie van wat er gebeurd zou kunnen zijn.

Geen zorgen: dit is niet één van die boeken die bijdraagt aan het verspreiden van onwaarheden en speculaties – in het nawoord legt Rene duidelijk uit welke delen verzonnen zijn. Desondanks is dit een boek dat waarschijnlijk verschillend ontvangen wordt, afhankelijk van hoe veel je weet van de omstandigheden en de achtergronden van de hoofdpersonen, en afhankelijk van hoe vervelend je het idee vindt dat Dodgson een relatie zou kunnen hebben gehad met een lid van de familie Liddell. Persoonlijk ben ik niet bepaald dol op het laatste, maar omdat de auteur voldoende duidelijk maakt dat het fictie is, vind ik het niet zo erg.

Het verhaal wordt in gespreksstijl verteld, waarbij Alice Liddell aan het woord is. Tijdens de proloog richt ze zich actief tot de lezer. In de volgende hoofdstukken memoreert ze slechts de gebeurtenissen en het voelt alsof ze ons lezers vergeten is en tegen niemand in het bijzonder praat. Het verhaal heeft een sterke focus: Alice vertelt ons alles wat we moeten weten over de gebeurtenissen die leidden tot de breuk tussen haar en Dodgson plus enkele mijmeringen over haar latere leven, maar ook niet meer. Het is alsof ze het ware verhaal aan de wereld moest vertellen voordat ze vredig kon sterven en wij toevallig de schrijfsels van deze oude dame hebben gevonden.
We weten dat Alice hield van plaatjes en conversaties, maar helaas ontbreken de plaatjes in haar verhaal.
Diverse situaties en conversaties die Alice beschrijft zijn voorbodes van scènes en uitspraken die uiteindelijk in het gepubliceerde “Alice’s Adventures in Wonderland” zullen verschijnen – ook al is dan niet wat er echt gebeurde en wat Dodgson daadwerkelijk inspireerde.

Rene heeft duidelijk haar huiswerk gedaan. Hoewel ze toegeeft dat ze bij lange na geen expert is op het gebied van de levens van Dodgson en de Liddells, verweeft ze een enorme hoeveelheid feitjes in het verhaal. Iets te veel, voor mijn smaak. Ik herken te veel (of moet ik zeggen, alle) feiten die ze in bijna iedere paragraaf tekst heeft gepropt. Voor mij is het daarom een beetje alsof ik een samenvatting van Alice Liddell’s (en Charles Dodgson’s) biografie aan het lezen ben, alleen dan geschreven vanuit een persoonlijk perspectief. Desondanks kan ik me voorstellen dat andere mensen het wel beter als een echt verhaal kunnen lezen.
Er zitten enkele kleine foutjes in het verhaal. Zo wordt het manuscript “Alice’s Adventures Underground” genoemd (in plaats van “Alice’s Adventures Under Ground”) en de naam van de journaliste is “Florence Lemon” in plaats van “Florence Lennon”, maar ik zal daar niet te veel over muggenziften.

Al met al is het een prima verhaaltje, maar het slaagde er niet in om echt een emotionele connectie te maken tussen mij als lezer en de personages. Alleen de beschrijving van de allerlaatste ontmoeting tussen Alice en Dodgson deed mijn ogen een beetje tranen. Dat gezegd hebbende: als je niet te hoge verwachtingen hebt, is het een leuk verhaal om te lezen.

Lees verder

Boekbespreking: Wonderland is everywhere

Phlizz

Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap

Engelsen zijn vaak verbaasd als ze een boek dat ‘Alice in Wonderland’ heet toch niet kunnen lezen. Nicolaas Matsier heeft er al eens op gewezen, in zijn artikel “Alice in Verbazië”, dat het Engelse Wonderland een ander is dan het Nederlandse. Met het oog daarop claim ik hierbij vast de titel ‘Alice in Verwonderland’ voor mijn vertaling, die ik hoop nog voor mijn tachtigste verjaardag te publiceren.

In mijn Alice-kast is een plank gereserveerd voor boeken met titels als ‘X in Wonderland’ of ‘Alice (Ellis, Alys) in …. land’, bijvoorbeeld Alice in Soepenland. Het blijft mij verbazen hoe een honderdvijftig jaar oud Engels boek nog altijd zoveel mensen inspireert. Misschien overdrijf ik ook, en ben ik de enige die bij de filmtitel Ellis in Glamourland onmiddellijk aan Lewis Carroll denkt. Niet te missen is die link bij ‘Mr Tompkins in Wonderland’, een boek over onder meer de relativiteitstheorie, dat is opgedragen aan Lewis Carrol [sic !] en Niels Bohr.

Op die plank ook twee prentenboeken, volgens mijn schatting gepubliceerd tussen 1875 en 1895, toen het Wonderland van Lewis Carroll bij ons nog vrijwel onbekend was; de eerste Nederlandse uitgave, uit 1875, ging over Lize, en de tweede, uit 1890 van Eleonora Mann, speelde in het ‘Land der Droomen’. Van de prentenboeken heet het ene ‘Een Reisje door het Wonderland’, en het gaat over het ondeugende jongetje Humpty Dumpty. Het andere heet ‘In het land der Wonderen’, en het begint zo: “In het land der wonderen gebeurden altijd wonderlijke dingen en kleine Alice vond het o zoo heerlijk als men haar daar eens van vertelde.” Hoewel de rest van het boek geen enkele overeenkomst vertoont met de tekst van Lewis Carroll, ga ik ervan uit dat de naam van de hoofdpersoon niet zomaar is gekozen. Het is dus mogelijk dat in dit boek voor het eerst Alice haar opwachtingen maakt in het Nederlandse taalgebied.

De beide prentenboeken zijn niet bekend bij het Centraal Bestand Kinderboeken, en er zijn dus ook geen exemplaren in openbare collecties. Het boek over Mr Tompkins is geschreven door professor Gamov; de Nederlandse vertaling verscheen in 1953 bij Van Stockum in Den Haag.

Lees verder

Boekbespreking: Alice in het land der kaasmuizen

Phlizz

Online magazine van het Lewis Carroll Genootschap

Hoewel ik in het algemeen tegen censuur ben, zou ik de Alice-bewerking van Geronimo Stilton graag verbieden voor schoolbibliotheken en andere instellingen die zich op kinderen richten. Wie alleen kartonnen diepvries-pizza’s kent, zal als hij lekker wil eten niet gauw kiezen voor een Italiaans restaurant. Wie het prul van de Italiaanse schrijffabriek krijgt voorgeschoteld, zal waarschijnlijk voorgoed bedorven zijn voor de echte Alice.

“Geronimo Stilton” is een concept. Onder deze fictieve auteursnaam verschijnen tientallen kinderboeken, een tijdschrift, en diverse uitingen op het internet – een soort Italiaanse Disney-studio. Het meest opvallende is dat de wereld van Stilton uitsluitend bevolkt wordt door aangeklede muizen, hier knagers en knagerinnetjes genoemd – en de lezers worden toegesproken als knaagdiervrienden. Zolang die muizen figureren in werkjes als ‘Het raadsel van de Kaaspiramide’ of ‘De familie Duistermuis’ is er nog niet zoveel aan de hand, al gaat de formule na meer dan vijftig delen wel knap vervelen. Erger is het dat Stilton zich ook heeft vergrepen aan Jules Verne, Louise Alcott (Heidi), Robin Hood, R. Stevenson (Schateiland), en dus ook aan Alice.

In deze ‘navertelling’ is Alice dus een muis, evenals de hertogin, de kokkin, de baby, de hoedenmaker, de drie zusjes, en alle speelkaarten ! Dit heeft natuurlijk vreemde consequenties, bijvoorbeeld in haar vriendschappelijke omgang met katten, en als haar hals wordt aangezien voor een slang. Volgens mij heeft een muis net zo min een hals als Humpty Dumpty ! Pas echt een probleem kreeg de bewerker bij het Tranenmeer. Hij kon muis Alice toch niet confronteren met een echte muis ? Dat werd dus maar een grote vis !

De muizen-identiteit heeft nog meer gevolgen, ook taalkundige. Alle Wonderland-figuren hebben nu koppen en een snuit, en de ‘gloves’ zijn pootschoenen geworden: een zeer irritant woord als het vaak voorkomt (en dat doet het). Andere pogingen om grappig te zijn strandden jammerlijk. Misschien ligt dat ook aan de vertaling, want dit misbaksel is vertaald uit het Italiaans. Een voorbeeld: “We noemden hem Schildkop omdat hij onze koppen opvoedde.” Waar is de grap gebleven ? Helaas is dit zinnetje representatief.

Een verzamelaar wil alles hebben, daarom hier de gegevens. Beloof me één ding: laat dit prul niet aan kinderen lezen ! Geronimo Stilton / Lewis Carroll – Alice in Wonderland – 2012, De Wakkere Muis, Amsterdam, ISBN 978 90 8592 178 3

Lees verder